Thousand iedereen: Open Straten vieren

DUIZEND: Vertel ons iets over jezelf.            

Romel Pascual: Ik benopgeleid als stedenbouwkundige en ben al zo lang ik me kan herinneren gefascineerd door steden en stedelijke ruimtes. Ik Ik fietste langs de betonnen rivierpaden in de buurt van mijn huis en navigeerde voorzichtig over de hellende betonnen rivierbedding. Ik passeerde huizen, zag industriegebieden en zag paarden in de achtertuinen van mensen. Op een gegeven moment kwam ik weer thuis. 

Vandaag de dag blijf ik actief, wat een zeer belangrijk onderdeel van mijn dagelijks leven is. Of het nu gaat om fietsen, tennissen (waarmee ik op mijn zevende ben begonnen en dat ik vroeger op competitief niveau deed) of gewoon sporten, actief zijn houdt me in balans.

Als ik terugkijk, is het logisch dat ik deze carrière heb gekozen. Ik heb het grootste deel van mijn carrière gewerkt op het gebied van milieurechtvaardigheid en duurzaamheid. Mijn eerste fulltime baan was bij een organisatie voor milieurechtvaardigheid in de Bay Area, waar ik me bezighield met gemeenschapsorganisatie en belangenbehartiging. Het ging om het opbouwen van gemeenschapsgericht leiderschap en het deelnemen aan het besluitvormingsproces over kwesties die van invloed zijn op gemeenschappen. 

Meer recentelijk, voordat ik bij CicLAvia kwam, was ik onder het bestuur van Villaraigosa adjunct-burgemeester voor Energie en Milieu van Los Angeles. Daarvoor werkte ik op staats- en federaal niveau: ik was de eerste adjunct-secretaris voor Milieurechtvaardigheid van Californië en leidde op nationaal niveau het Milieurechtvaardigheidsprogramma van EPA Region 9. 

T: Wanneer en waarom ben je bij CicLAvia betrokken geraakt?

RP: Ikhoorde voor het eerst over CicLAvia in 2009, toen een groep mensen die later de oprichters van CicLAvia zouden worden, mij en mijn collega's kwam opzoeken toen ik bij het burgemeesterskantoor werkte. Onder hen waren enkele mensen die ervaring hadden met de Ciclovia in Bogota, Colombia, en die het prachtige idee hadden om autovrije straten naar LA te brengen. 

De groep kwam al enkele maanden bijeen om plannen te maken en zoals bij veel zaken die te maken hebben met het afsluiten van straten in LA, heb je een bepaalde mate van samenwerking met de stad nodig. Om een lang verhaal kort te maken: wij (het kantoor van de burgemeester) stemden in met de samenwerking en met CicLAvia om op 10 oktober 2010 de eerste CicLAvia naar LA te halen. Als loco-burgemeester was ik een voorstander en speelde ik een leidende rol in het stadhuis om CicLAvia te realiseren.   

Om eerlijk te zijn wist ik, aangezien dit het eerste autovrije evenement in LA zou zijn, niet wat ik kon verwachten van de eerste CicLAvia op 10/10/10. Ik wist dat veel mensen, zowel bij CicLAvia als bij de gemeentelijke diensten, heel hard hadden gewerkt in de aanloop naar 10/10/10. 

Maar op die oktobermorgen gebeurde er iets heel bijzonders. Op de bijna acht mijl aan autovrije straten kun je de stad op een manier voelen en horen die ik nog nooit eerder heb ervaren. Je zag 100.000 glimlachen, je hoorde vrolijke gesprekken en veel mensen lachen, je hoorde 'hallo's' en 'hoe gaat het' en 'wat een geweldige dag is het vandaag'. Voor het eerst was je je er fysiek van bewust dat je midden op de grote straten stond en de stad op een andere manier beleefde. Het voelde alsof onze verbeelding werd geprikkeld – over de mogelijkheden van hoe we omgaan met onze gebouwde en sociale omgeving. 

Enkele jaren later, na mijn ambtstermijn als loco-burgemeester, trad ik toe tot het bestuur en werd ik vervolgens uitvoerend directeur van CicLAvia. 

Ciclavia gaat over het verbinden van mensen in de gemeenschap en het vieren van de diversiteit die onze stad zo bijzonder maakt. Het gaat om het creëren van een gevoel van verbondenheid op een veilige, actieve en creatieve manier. Het is een nieuw verhaal waarin mensen centraal staan en dat de cultuur in onze gemeenschappen en buurten versterkt. Het is een verhaal waarin mensen graag in het verkeer op de straten van LA zijn, omdat ze gebruikmaken van door mensen aangedreven vervoersmiddelen (fietsen, skateboards, skates, kinderwagens, rolstoelen en te voet).  

T: Hoe kan onze gemeenschap CicLAvia steunen?           

RP: CicLAvia is een non-profitorganisatie en we kunnen ons werk doen dankzij de steun en bijdragen van de stad, Metro, individuele donateurs, stichtingen en sponsors. Om een CicLAvia te organiseren zijn veel middelen nodig, zowel financieel als qua mankracht. 

We hebben het beste personeel, bestuur en vrijwilligers dat een organisatie zich kan wensen. We werken hard en lang om meerdere CicLAvia-evenementen per kalenderjaar te organiseren. We hebben het geluk dat we bij elk evenement kunnen rekenen op de steun van de gemeenschap. CicLAvia wanneer we tienduizenden mensen – uit alle lagen van de bevolking – zien genieten en contact met elkaar maken. 

We moedigen mensen aan om hun vrienden en familie mee te nemen naar de volgende CicLAvia, vooral als ze er nog nooit een hebben meegemaakt. En we nodigen mensen die CicLAvia leuk vinden en steunen uit om maandelijkse donateurs van CicLAvia te worden. Dat kan al vanaf het bedrag van een kopje koffie per maand.

T: Wat is volgens u de toekomst van stedelijke mobiliteit?

RP: LAis een zeer innovatieve stad, waar we steeds meer middelen en infrastructuur zien ontstaan om multimodale mobiliteit te ondersteunen. Toch worden we nog steeds gekenmerkt door de personenauto, en dat merken we elke dag als we in de file staan. 

Maar in de afgelopen tien jaar hebben we een groeiende behoefte aan meer keuzevrijheid gezien in de manier waarop we ons verplaatsen. We hebben Measure M en R aangenomen om ons openbaarvervoersysteem de komende jaren drastisch te verbeteren; er zijn meer fietspaden aangelegd (hoewel er nog veel meer nodig zijn) en we hebben de groei van micromobiliteit gezien. 

Er wordt een basis gelegd voor een modusverschuiving. Ik ben ervan overtuigd dat we zullen komen tot een meer vloeiende manier van verplaatsen in onze stad, met meer keuzemogelijkheden. We moeten gewoon openstaan voor het gebruik ervan. En we moeten manieren vinden om ervoor te zorgen dat we ons veilig voelen wanneer we onze straten gebruiken voor andere dingen dan auto's. 

Hoewel velen misschien denken dat het vervoer in onze stad uitsluitend uit auto's bestaat, geloof ik dat ons mobiliteitsritme voortdurend evolueert, telkens wanneer ik een CicLAvia bijwoon of wandel/fiets in onze levendige en diverse gemeenschappen.

 Hoe meer keuzes we bieden, hoe meer mogelijkheden we creëren voor gedragsverandering, hoe minder we afhankelijk worden van de personenauto als ons belangrijkste vervoermiddel.  

T: Hoe is CicLAvia veranderd in een 'post-pandemische' wereld?   

RP:Nadat we in februari 2020 CicLAvia in Zuid-LA hadden afgerond, veranderde de wereld en moesten we vanwege de pandemie besluiten om CicLAvia in april 2020 uit te stellen. Pas in augustus 2021 konden we weer aan de slag met CicLAvia in Wilmington. Dat was ongeveer 18 maanden tussen twee evenementen – de langste periode tussen twee evenementen sinds we in 2010 begonnen.    

De pandemie heeft ons nog meer gemotiveerd om CicLAvia in een post-pandemische wereld verder uit te breiden.

Toen de pandemie eind zomer 2021 begon af te nemen, wilden de inwoners van Los Angeles graag terugkeren naar een aantal van de leuke activiteiten en routines die ze het afgelopen jaar hadden gemist, maar tegelijkertijd wilden ze de positieve bijwerkingen van de pandemie behouden, zoals rustigere straten en schonere lucht. CicLAvia bevond zich in een uitstekende positie om hoop te bieden, sociaal vertrouwen te wekken en het comfort in de gemeenschap te herstellen toen we uit de pandemie kwamen. 

T: Hoe denk je dat de pandemie de toekomst van steden en gemeenschappen heeft beïnvloed?    

 RP: De pandemie was (en is) voor ons allemaal moeilijk. Het was overduidelijk dat niet alle gemeenschappen deze op dezelfde manier hebben ervaren en dat veel van onze gekleurde gemeenschappen met een laag inkomen onevenredig zwaar zijn getroffen, met name op economisch gebied. 

 In het begin van de lockdownperiode tijdens de pandemie verschenen er nieuwsartikelen over hoe veel schoner de lucht was omdat er minder mensen met de auto reden. Er waren artikelen over de 'fietsboom', wat betekende dat meer mensen dan ooit een fiets kochten en dat fietsen in veel winkels uitverkocht waren. We zagen meer mensen in hun buurt wandelen, meer mensen fietsen, meer mensen genieten van het buitenleven. We zagen een toename in aandacht voor geestelijke gezondheid en welzijn. We zagen dat buiten dineren een haalbare en gewilde eetervaring werd. 

Veel van de dingen die ik zojuist heb genoemd, hebben voor mij een rode draad: de verbinding met onze stedelijke omgeving. Ik hoop dat sommige positieve aspecten van wat we tijdens de pandemie hebben gedaan, ook na de pandemie blijven bestaan..  

T:Hoe stel je je een autovrij Los Angeles voor? 

RP: Hoe kunnen we die toekomst zo snel mogelijk realiseren? In de toekomst zal ikIk heb goede hoop dat we een stad zullen krijgen met een systeem van autovrije straten en dat sommige stretsen van enkele van onze meest iconische straten zal wordenkom zonder auto... Niet alleen omdat we geen auto's willen, maar ook omdat autovrije straten net zo geschikt zijn voor onze dagelijkse behoeften als de straten die we vandaag de dag gebruiken voor auto's. Om je een idee te geven: als je CicLAvia meemaakt, duurt het ongeveer 20 minuten om een route van acht mijl met de fiets af te leggen (in een rustig tempo). Ik kan me voorstellen dat het op een drukke doordeweekse dag veel langer zou duren om dezelfde route met de auto af te leggen..